๑۩۞۩๑سوخته از عشق ๑۩۞۩๑

دوستت دارم

sokhteazeshgh — Thu, 19 Feb 2009 12:30:18 GMT

تنهاترین لحظه های عمرم را، بدون تو خواهم داشت. بودنت سرچشمه ی اندیشیدن به زیبایی ها بود،

و نبودنت غرق شدن در میان اندوه سیاهی رقم خورد. تو برایم از همه چیز زیباتر بودی.

درخشش چشمانت خورشید را در برابر دیده گانم بی فروغ جلوه می داد،

و زیبایی لبخندت پلی بود برای عبور از مشکلات .نشد که در کنارم بنشینی و سر بر شانه هایم غروب

آفتاب طلایی را با هم نظاره کنیم.چگونه به تو نیاندیشم به تویی که ذره ذره ی وجودم شده بودی.

به تو که جزئی از افکارم در همه حال شده بودی.روح من میمیرد.نشد که دستانت را بگیرم

و عاشقانه در گوشت نجوا کنم ( دوستت دارم).

بی تو من هم میمیرم.

مریم

sokhteazeshgh — Wed, 11 Feb 2009 11:03:18 GMT

سلام عزیزم

داشتم فکر میکردم

چقدر دوست داشتن تو برام لذت بخشه

چه احساس خوبی دارم که تورو کنارم حس میکنم

امروز رفتم پایین

و زیر بارونی که با برف قاطی شده بود یه کم قدم زدم

احساس گرمایه لذت بخشی وجودم و فرا گرفته بود

دلم میخواد بت بگم که چقدر دوست دارم اونم اینجا...

راستش من هیچ وقت این احساس و تجربه نکرده بودم

تو بدون اینکه خودت بدونی

روشنی لحظه لحظه های زندگیم شدی

بم کمک کردی که دوست داشتن و تجربه کنم

اونم با اینکه می دونی

که من چه وضعیت جسمیه بدی دارم

با اینکه میدونی شاید با من بودن

برای روحیه ی حساست زیاد خوب نباشه

ولی با این حال موندی و بم امید دادی

اینجا مینویسم

که همه بدونن من بدون تو نمیتونم ادامه بدم

من بدون تو دوباره تنها میشم

نمیتونم غیر تو به کس دیگه ای فکر کنم

دوست دارم.... حتی اگه دوسم نداشته باشی

راستش قبل اینکه بنویسم خیلی دلم گرفته بود

ولی حالا احساس سبکیه خاصی میکنم

با تو بودن برای من

از هر چیز قشنگ دیگه ای تو دنیا برام قشنگ تره

با تو من روزهام قشنگ تر شده

وجودت برای من یعنی زندگی

قول بده پیشم بمونی

نمیدونم اسمشو چی بذارم!!!!!

sokhteazeshgh — Fri, 02 Jan 2009 08:22:18 GMT

باز هم افکار پریشان

اندکی بر خود نظر کن بین که اینجا

تویی و غربت و غزلت و تنهایی

اندکی هم باز اندیشه کن اینجا

تا ببینی که چه هستی و چه هایی

باز هم فکر کن و باز کمی تدبیر کن

بهر این غمکده ی سیاه و بی پایان

باز هم نوری بی افروز تا ببینی

درد های کهنه را در بطن سرد این بیابان

باز هم آفتاب صبح را نظر کن

بین که سرد است و خموش و بی اراده

می رود آنسو که پنهان کند از ما

روی زرد و حرمت از دست داده

باز شباهنگام خیره بر مهتاب شو

در رخش جز حسرت و آه سیاهی بیش نیست

باز هم در میان اوج شب حس میکنی

که رهیدن از سیاهی آرزویی بیش نیست

حس ناب

sokhteazeshgh — Fri, 12 Dec 2008 14:25:18 GMT

باز هم نوشتم و باز هم از زیبایی

باز دوباره یه روز دیگه شب شد

بـازم میشه ماه و ستـاره رو دیـد

بازم مـیـشه از روی مخـمـل شـب

یـواشـکـی یه عالـمـه ستـاره چـیـد

باز دوباره چشای من روشن شـده

به صورت سفــید و نــورانـی مـاه

باز میشه اون حس غریب و بخونی

تو چهره ی معصوم و بی گناه راه

باز دوباره چشـام به جـاده افـتـاده

که زیر دسـت و پـای ما دم نزده

با هر قدم که بر میداری روی اون

هیچی نمیگه،مارو اون پس نزده

یواش یواش کـنار بـرکـه رسـیـدم

من عکس ماه و دوباره تو آب دیدم

تو صورت سفید و پاکش به خدا

حـس طـراوت شـبـونـه رو دیـدم

بازم به راهم توی شب ادامه دادم

یاد حرفای قدیم عزیز جونم افتادم

که میگفت آدمی ارزشش زیاده

خـودم و بـفـروشـم از چـشـم افتـادم

مـیگـفـت آدمـا تـا زنـدن مـی تـونـن

دست تو دست حتی به رویا برسن

توی دنیا همو دوست داشته باشن

یـا بـه اوج قله های نـفـرت بـرسـن

مـی گــفت آدمـی مـثـال یـه گـلـه

که تـوی گـلـدون دنـیـا کاشــتـنـش

تو تمـوم لحظه لحظه های عـمـرش

اون گــل و زنـده به امـیـد داشتـنـش

گفته بود عزیز من توکلت باشه به اون

اون همیشه بی نیاز اون خدای مهربون

اونی که حتی یه لحظه از تو غافل نمیشه

سرتو بالا بگیر حس میکنیش تو آسمون

آروم آروم بـه تـه جــاده رســیـدم

هـیـچ هیـاهـویـی تـه جـاده نــدیــدم

جز یه حس پاک و زیبایی که داشتم

فقط و فقط ماه و ستاره ها رو دیدم

تـوی این شـب ، شـب رویـایـی من

انگاری تو اوج و انگار که تو خوابم

منـم و این شـب و این ماه و سـتاره

آره ایـنـجـا مـن پـر از یه حـس نـابم

بارون

sokhteazeshgh — Sun, 23 Nov 2008 09:11:18 GMT

تو خیابون مشغول قدم زدنم

-وای چه بارونی میاد

- حتما خیس میشم

چشمم به عابری میافته که آروم آروم به طرف من میاد

-وای چه خوب

- معلومه خیابون اونقدرا که فکر میکردم خلوت نیست

اون به من میرسه

-سلام

- سلام

- خوبی

- ممنونم

پرسیدم: تو مثل من نمی ترسی از خیس شدن؟

یه نگاهی به من میکنه یه لبخندی میزنه

گفت: بذار وجودت با قطرات بارون شسته شه

پرسیدم: از کدوم وجود حرف میزنی؟

گفت: منظورم اون وجود مقدسه که مارو با بلندترین قله های انسانیت پیوند میده

ساکت شد به آسمان نگاهی کرد

و بعد دوباره به نگاهشو به من دوخت دستمو گرفت

گفت:بیا بریم تا چیزی رو بهت نشون بدم

با هم شروع به قدم زدن کردیم

یهو واستاد و یه برگ و از رو زمین برداشت

گفت: حتی این برگها هم از خیس شدن زیر بارون نمیترسن

نگاه معنی داری کرد به من

دوباره به اون برگ اشاره کرد

گفت :حتی زمانی که خودشونو از رو شاخه ها به پایین پرت میکنن نمیترسن

زیر بارون کاملا خیس شده بودم

اون مرد حق داشت خیس شدن زیر بارون ترس نداشت

خوشحال شدم از اینکه فراموش کرده بودم چترم و بیارم

برگشتم تا این موضوع رو بهش بگم ولی اون اونجا نبود

رفته بود

به آسمان نگاه کردم

قطره های بارون روی صورتم میخورد

چه با طراوت

با خودم گفتم چرا تا بحال اینقدر دقت نکرده بودم

گفتم وقتی به سادگی میتونم طراوت بارون و حس کنم و احساس برگ و بخونم

حتما میتونم شب دستم و دراز کنم و یه ستاره از آسمون بچینم

مطمئنا میتونم پرواز کنم

اون مرد رفت

ولی عطر گل رازقی توی اون هوای مرطوب پخش شده بود

بیا که دارم قاطی میکنم

sokhteazeshgh — Tue, 11 Nov 2008 13:50:23 GMT

باز هم با من باش

باز هم مرا باور کن

باز هم مرا به خاطر اور

تورا در امتداد خطوط پیچ در پیچ زمان گم کردم

بخدا دلم برات تنگ شده

من جز برای تو و خودم برای هیچ کس ننوشتم

انگاری ذهنم با نخ چرخ خیاطی مامان گره خورده و با سوزن ته گردش سوراخ شده

اخه این چه وضعشه

یه نیگا بنداز

همه چی قاطی شده باهم

اگه بودی میدیدی

منتظرم برگردی ببینی که وقتی نیستی من فقط یه صفرم

دیگه چی میخوای

امیدوارم از اون ور دنیا این مطلب و بخونی و بفهمی چی میگم

اینو فقط واسه تو نوشتم

ارش پوکیده اینجا

منتظرم که بیای دوباره

چرت و پرت گفتم؟

میدونم....

گفتم یه کم بخندی....

گمشدگان

sokhteazeshgh — Tue, 04 Nov 2008 16:44:26 GMT

تورا چه میشود

چه اندیشه میکنی در این تاریکیه سرما

و چه میخوانی زیر لب

مگر یادت رفته است

ما گم شده ایم میان این ظلمت

من گم شده ام میان تاریکیه من

و تو لغزیدی به پرتگاه تن

و چه اشنا میرسد به نظر

ان روشنایی روشن در ان دوردست

اری ما گم شده ایم

میان جنگل انبوه حسادت

ما باختیم در بازیه رفاقت

معرفت را به قطره ای گنداب فروختیم

و انسانیت را به تکه ای سرب

اری ما گم شده ایم

میان هیاهوی این دیار خلوت

دیاری که در ان زندگی را به احساسات میفروشند

اری ما گم شده ایم

در میان گمشدگان

در میان پرتگاهی بی انتها

در میان سیاهی ها

خدایا دوستت دارم

مرا دریاب

مرا بخوان بخود

من فرومایه ناچیز را

من چه دارم از خود

جز بار سنگین شرم

جز کوله باری پر از حسرت

جز ناچیز وجودی پست

مرا بخود بخوان که تنها محتاج توام

اسیر

sokhteazeshgh — Sat, 25 Oct 2008 06:28:18 GMT

گه گداری مینویسم قلم دردست........... بدور از روح ابلیسم

برای شادی پروانه ها ............. من از شادی و شور لبریزم

به هنگام وداع تلخ نرگسهای باغم.......

من از عمق وجود خویش..... و از تنهایی تنهاترین غنچه ی باغم مینویسم

قلم در دست میمیرد..................... و جوهر رنگ می بازد.....................

و اینک بوته های سبز باغم نیز.............. به پای بی مرامی زمستان مینشیند

اری.... بهار عشق هم بالش شکسته ست......... و اکنون حکمفرما زمستان است

و ما همچون گذشته این اسیرانیم............. که در دام بلاهای زمستانها گرفتاریم

و هر روز و همیشه به امید یک طلوعیم.......

که گرما بخش این محفل بی بهارمان باشد........

که شاید روشنی بخش تمام لحظه های تارمان باشد.......

و اکنون فکر من مشغول این فرمول پیچیده و سخت است

که چرا روز میمیرد.........

و چرا رنگ نمیگیرد..............

ارش 30/7/87

سوالی که جوابش و گرفتم

sokhteazeshgh — Fri, 17 Oct 2008 18:36:54 GMT

بازم امشب تنهام و صدای شرشر بارون گوشهامو نوازش میده

دلم میخواست بنویسم ولی از چی ؟

اخه وقتی مشغله ی فکری ات زیاده چطور میتونی بنویسی؟

یه سری به فروغ زدم

و وقتی کتاب شعرشو باز کردم اولین چیزی که نگام بهش افتاد این بود:

( اری اغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست)

(من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست)

اره دوست داشتن.

جالب بود نمیدونم چرا؟

ولی چند بار قبل هم که سری به فروغ زده بودم

این چند بیت اول برام اومد.

تصمیممو گرفتم اره از دوست داشتن...

باس از دوست داشتن بنویسم.

راستش فکر کردم چرا بعضی ها ، بعضی های دیگه رو دوست دارن

ولی فراموششون میشن

و چرا بعضی ها یادشون میره که بععضی ها دوسشون دارن

و چرا قانون دوست داشتن پر از فرمولای سخت و حل نشدنیه

زود جوابمو گرفتم بازم از فروغ

اره گفته بود

(من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست)

چه کنیم باس بسازیم.................................

هدف نهایی

sokhteazeshgh — Tue, 14 Oct 2008 07:12:18 GMT

بی هدف تو خونه میچرخیدم اومدم

کنار پنجره و پنجره رو باز کردم

نگاهم به دیوار اجری خونه روبرویی لحظه ای گره خورد.

دقت کردم، خوب که نگاه کردم

حس حیات رو توی اون رگه های اجری به وضوح

دیدم. این حس منو تو فکر فرو برد و

لحظه ای بعد خودمو در اعماق

ژرف یک احساس تازه پیدا کردم.

زندگی فراتر از اون چیزیه که ما

بخوایم اونو درگیر نگاهای زود گذر بکنیم

اره همین فکر منو بر اون

داشت که با دیدی بازتر و نگاهی عمیقتر

به اتفاقاتی که در اطرافم می افته

دقت کنم و از همه مهمتر اونا رو درک کنم با دیده ی عقل.

مهم نیست که کجا واستادیم

مهم اینه که بد و خوب ماجرا رو بفهمیم که اگه

بفهمیم حتما تو پیدا کردن مسیر درست دچار تردید نمیشیم.

به خودم میگم تو اون کسی هستی که توانایی داری زندگی کنی

و مهم اینه که

میتونی و این حس بم میگه نباید نا امید شد.

مطمئن باش افتاب هر وقت

که طلوع کنه طلایی طلوع میکنه

تو هم سعی کن بدرخشی و بدان

"نگرانی ها نباید جایی در میان احساس های تازه داشته باشد"