ARASH  

باز هم افکار پریشان

اندکی بر خود نظر کن بین که اینجا

تویی و غربت و غزلت و تنهایی

اندکی هم باز اندیشه کن اینجا

تا ببینی که چه هستی و چه هایی

باز هم فکر کن و باز کمی تدبیر کن

بهر این غمکده ی سیاه و بی پایان

باز هم نوری بی افروز تا ببینی

درد های کهنه را در بطن سرد این بیابان

باز هم آفتاب صبح را نظر کن

بین که سرد است و خموش و بی اراده

می رود آنسو که پنهان کند از ما

روی زرد و حرمت از دست داده

باز شباهنگام خیره بر مهتاب شو

در رخش جز حسرت و آه سیاهی بیش نیست

باز هم در میان اوج شب حس میکنی

که رهیدن از سیاهی آرزویی بیش نیست