همه ی هستی من ایه ی تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد
من در این ایه ترا اه میکشم اه
من در این ایه ترا
به درخت و اب و اتش پیوند میزنم
زندگی شاید
یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی ازان میگذرد
زندگی شاید
ریسمانیست که مردی با ان خود را از شاخه میاویزد
زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله دو هم اغوشی
یا عبو ر گیج رهگذری باشد
که کلاه از سر بر میدارد
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید:((صبح بخیر))
|
♥لینک ثابت♥|♥نوشته شده توسط♥
♥ارش♥ در چهارشنبه بیستم تیر 1386
|
