♥ ♥ ♥ سوخته از عشق ♥ ♥ ♥

X

♥ ♥ ♥ سوخته از عشق ♥ ♥ ♥

♥ ♥ ♥ ♥ و خدایی که در این نزدیکیست ♥ ♥ ♥ ♥

♥ ♥ ♥ شعرهای عاشقانه و عکسهای زیبا ♥ ♥ ♥


	و باز هم عشق این بار از زبان استاد......... نمیدونم چی باعث شد یاد این شعر استاد شاملو بیافتم ولی هر چی که هست خوندن دوباره این شعر بعضی واقعیتهای مرده رو برام دوباره زنده کرد.شاید خودتون بدونین که چی میگم... ............................................................. ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ( عاشقانه ) *♥♥♥♥♥* ♥بیتوته ی کوتاهی ست جهان♥ ♥در فاصله ی گناه و دوزخ♥ ♥خورشید♥ ♥همچون دشنامی بر می اید♥ ♥و روز♥ ♥شرم ساری جبران ناپذیری ست♥ ................................................. ♥آه♥ ♥پیش از آن که در اشک غرقه شوم♥ ♥چیزی بگوی♥ ................................................ ♥درخت♥ ♥♥جهل مصیبت بار نیاکان است♥ ♥و نسیم♥ ♥وسوسه یی ست نابه کار♥ ♥مهتاب پاییزی♥ ♥کفری ست که جهان را می الاید♥ ................................................ ♥چیزی بگوی♥ ♥پیش از انکه در اشک غرقه شوم♥ ♥چیزی بگوی♥ .............................................. ♥هر دریچه ی نغز♥ ♥بر چشم انداز عقوبتی میگشاید♥ ♥عشق♥ ♥رطوبت چندش انگیز پلشتی ست♥ ♥و اسمان♥ ♥سر پناهی♥ ♥تا به خاک بنشینی و♥ ♥بر سرنوشت خویش♥ ♥گریه ساز کنی♥ ........................................... ♥آه♥ ♥پیش از انکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی♥ ♥هرچه باشد♥ ........................................... ♥چشمه ها♥ ♥از تابوت میجوشد♥ ♥و سوگواران ژولیده . ابروی جهان اند♥ ♥عصمت به اینه مفروش♥ ♥که فاجران نیازمندتران اند♥ ....................................... ♥خامش منیشین♥ ♥خدا را♥ ♥پیش از انکه در اشک غرقه شوم♥ ♥♥♥از عشق♥♥♥ ♥چیزی بگوی♥!!! 23 مرداد 1359 احمد شاملو \|♥لینک ثابت♥\|♥نوشته شده توسط♥ ♥ارش♥ در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 \|


	یادی از شاملو عزیزی که تنهایمان گذاشت....... *خطابه ی اسان در امید* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *وطن کجاست که اواز اشنای تو چنین دور مینماید؟* *امید کجاست* *تا خود* *جهان* *به قرار* *باز اید؟* *هان سنجیده باش که نومیدان را معادی مقدر نیست!* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *معشوق در ذره ذره ی جان توست* *اگر باور داشته باشی* *و رستاخیز* *در چشم انداز همیشه ی تو* *به کار است* *در زیج جستجو* *ایستاده ای ابدی باش* *تا سفر بی سرانجام ستارگان بر تو گذر کند* *که زمین* *از این گونه حقارت بار نمی ماند* *اگر ادمی* *به هنگام* *دیده ی حیرت می گشود* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *زیستن* *و ولایت والای انسان بر خاک را* *نماز بردن* *زیستن* *ومعجزه کردن* *ورنه* *میلاد تو جز خاطره ی دردی بیهوده چیست* *هم از ان دست که مرگت* *هم از ان دست که عبور قطار عقیم استران تو* *از فاصله ی کویریه میلاد و مرگت؟* *معجزه کن معجزه کن* *که معجزه* *تنها* *دست کار توست* *اگر دادگر باشی* *که در این گستره* *گرگان اند* *مشتاق بر دریدن بیدادگرانه ی ان* *که دریدن نمی تواند—* *و دادگری* *معجزه ی نهایی ست* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *و کاش در این جهان* *مردگان را* *روزی ویژه بود* *تا چون از برابر این همه اجساد گذر میکنیم* *تنها دستمالی برابر بینی نگیریم* *این پر ازار* *گند جهان نیست* *تعفن بی داد است* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *و حضور گرانبهای ما* *هر یک* *چهره در چهره ی جهان* *(این ایینه ای که از بود خود اگاه نیست* *مگر انکه در او در نگرند-)* تو *با من* *ادمی یی* *انسانی* *هر که خواهد گو باش* *تنها* *اگاه از دست کار عظیم نگاه خویش-* *تا جهان* *از این دست* *بی رنگ و غم انگیز نماید* *تا جهان* *از این دست* *از این دست* *پلشت و نفرت خیز خود نماند* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* *یکی* *از دریچه ی ممنوع خانه* *بر ان تل خشک خاک نظر کن* *اه اگر امید می داشتی* *ان خشک سار* *کنون این گونه* *از باغ و بهار* *بی برگ نبود* *و ان جا که سکوت به ماتم نشسته* *مرغی میخواند* *♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥* نه *نومید مردم را* *معادی مقرر نیست* *چاووشی امید انگیز توست* *بی گمان* *که این قافله را به وطن میرساند* *23 تیر 1359* *احمد شاملو* \|♥لینک ثابت♥\|♥نوشته شده توسط♥ ♥ارش♥ در دوشنبه دهم تیر 1387 \|


	بیاد اشنایی شاید فراموش شده!!!!!!!! بیاد فروغ زنی که بیشتر از یک زن بود..... ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ... و این منم زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین و یأس ساده و غمنک آسمان و ناتوانی این دستهای سیمانی زمان گذشت زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت چهار بار نواخت امروز روز اول دیماه است من راز فصل ها را میدانم و حرف لحظه ها را میفهمم نجات دهنده در گور خفته است و خک ‚ خک پذیرنده اشارتیست به آرامش زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت در کوچه باد می اید در کوچه باد می اید و من به جفت گیری گلها می اندیشم به غنچه هایی با ساق های لاغر کم خون و این زمان خسته ی مسلول و مردی از کنار درختان خیس میگذرد مردی که رشته های آبی رگهایش مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار می کنند ــ سلام ــ سلام و من به جفت گیری گلها می اندیشم در آستانه ی فصلی سرد در محفل عزای اینه ها و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ و این غروب بارور شده از دانش سکوت چگونه میشود به آن کسی که میرود این سان صبور سنگین سرگردان فرمان ایست داد چگونه میشود به مرد گفت که او زنده نیست او هیچوقت زنده نبوده ست در کوچه باد می اید کلاغهای منفرد انزوا