♥ ♥ ♥ سوخته از عشق ♥ ♥ ♥

♥ ♥ ♥ شعرهای عاشقانه و عکسهای زیبا ♥ ♥ ♥


	چرا بعضی وقتا گفتن احساسم برام سخت میشه یه پرنده بی پر و بال به امید پر پرواز به امید پر کشیدن رفتن و اخر رسیدن تا به اوج بی نهایت تا رسیدن به حقیقت اره این منم که عمری توی دست غم اسیرم عمریه میگم خدایا بسه من میخوام بمیرم خداجون بسه چقدر درد تا به کی این همه حسرت تا به کی درد و مصیبت از پی عشق و رفاقت تا به کی باید رها شد توی دست وحشی باد تا به کی باید فرو رفت توی باتلاق حسادت تا به کی باید نفهمید حس زیبایی عشقو تا به کی چشمو باید بست به روی حقیقت محض ولی دیگه بسه حالا من میخوام که پر بگیرم برسم به بی نهایت برسم تا به حقیقت من میخوام بازم رها شم توی دست وحشی باد نمیخوام فرو برم باز توی باتلاق یه احساس من میخوام بازم بفهمم حس زیبایی عشقو بروی حقیقت محض نمیبندم دیگه چشمو \|♥لینک ثابت♥\|♥نوشته شده توسط♥ ♥ارش♥ در پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 \|


	"Contagious" "Contagious" When you're around I don't know what to do I do not think that I can wait To go over and to talk to you I do not know what I should say And I walk out in silence That's when i start to realize What you bring to my life Damn this guy can make me cry It's so contagious I cannot get it out of my mind It's so outrageous You make me feel so high All the time They all say that you're no good for me But I'm too close to turn around I'll show them they don't know anything I think I've got you figured out So I walk out in silence That's when i start to realize What you bring to my life Damn this guy can make me smile I'll give you everything I'll treat you right If you just give me a chance I can prove I'm right All the time \|♥لینک ثابت♥\|♥نوشته شده توسط♥ ♥ارش♥ در دوشنبه هشتم مرداد 1386 \|


	بیاد فروغ مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار الود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای ز امروزها دیروز ها دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد میخزند ارام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر یاد می ارم که در دستان من روزگاری شعله میزد خون شعر خاک میخواند مرا هر دم به خویش میرسند از ره که در خاکم نهند اه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو میروند پرده های تیره ی دنیای من چشمهای ناشناسی میخزند روی کاغذها و دفتر های من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر اینه می ماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای میرهم از خویش و می مانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران میشود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود میشتابد از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماه ها چشم تو در انتظار نامه ای خیره می ماند به چشم راه ها لیک دیگر پیکر سرد مرا میفشارد خاک دامنگیر خاک بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد انجا زیر خاک بعدهانام مرا باران و باد نرم می شویند از رخسار خاک گور من گمنام می ماند براه فارغ از افسانه های نام و ننگ \|♥لینک ثابت♥\|♥نوشته شده توسط♥ ♥ارش♥ در دوشنبه یکم مرداد 1386 \|